Kolejny “potworny” dzień w pracy. Jeden z tych najgorszych. Nie wiem jak długo to wytrzymam. Przy tym usłyszałam na swój temat dzisiaj każdą możliwą obelgę, od rasy, pochodzenia począwszy, na inteligencji i wykształceniu skończywszy… Jedyny jaśniejszy moment w tym wszystkim nastąpił, kiedy ktoś mi powiedział, że powinnam wracać skąd przyjechałam, czyli z Portland
Aha, i jeszcze mnie nazwano lesbą, to już zupełnie nie wiem skąd się wzięło. Ale co tam…
Po powrocie do domu znowu ryczałam z pół godziny i mąż stanowczo stwierdził, że trzeba mi znaleźć nową pracę. Że tak dłużej być nie może Ach, żeby to było takie proste… Ale faktycznie, albo szybko znajdę coś innego, albo nie wiem jak długo zachowam zdrowie umysłowe.